De weg naar binnen en de angst voor de dood
Een ongelovige loopt door de bergen.
Het heeft geregend en op een moment van onoplettendheid
glijdt hij uit en valt in een ravijn.
Hij kan zich nog net vastgrijpen aan een tak
maar hij kan noch naar boven, noch naar beneden klimmen
Geen mens is te bekennen om hem te helpen.
De enige mogelijkheid is de hulp van God.
Maar hij gelooft niet in God.
Toch maar proberen en hij roept:
GOD help mij alsjeblieft!
Als u mij redt, ga ik in u geloven.
Uiteindelijk klinkt een luide stem uit de wolken:
Ik ken jou soort; ik help je niet.
Echt God ik ga je nu geloven als je mij helpt.
Goed dan zegt God, ik zal je redden,
laat die tak maar los.
Die tak loslaten! Dat nooit roept de ongelovige.
Het heeft geregend en op een moment van onoplettendheid
glijdt hij uit en valt in een ravijn.
Hij kan zich nog net vastgrijpen aan een tak
maar hij kan noch naar boven, noch naar beneden klimmen
Geen mens is te bekennen om hem te helpen.
De enige mogelijkheid is de hulp van God.
Maar hij gelooft niet in God.
Toch maar proberen en hij roept:
GOD help mij alsjeblieft!
Als u mij redt, ga ik in u geloven.
Uiteindelijk klinkt een luide stem uit de wolken:
Ik ken jou soort; ik help je niet.
Echt God ik ga je nu geloven als je mij helpt.
Goed dan zegt God, ik zal je redden,
laat die tak maar los.
Die tak loslaten! Dat nooit roept de ongelovige.
Dit metaforisch verhaal is afkomstig van Osho. Hij beweert in een commentaar dat wij in feite allemaal ongelovigen zijn, en dit ongeloof is wijdverspreid in de hele wereld.
De tak of takken waar wij ons aan vastklampen zijn onze ingewortelde overtuigingen die we koesteren om veilig te kunnen zijn.
Het loslaten daarvan wordt als heel bedreigend ervaren. Immers, als we “vallen”, dan doen we dit in een onbekend gebied waar wij ons opnieuw moeten oriënteren.
Dan maar liever sterk vastklampen aan (gewoontes en gedrag) wat ons veilig lijkt. De pijn daarvan nemen we op de koop toe!
Onze wereld verschaft immers de nodige middelen om de pijn te verzachten. Slaapmiddelen, maagtabletten, drank, roken en allerlei drankjes en middelen zijn beschikbaar om een veelheid aan kwalen te bestrijden, die zich een weg door ons lichaam banen. Deze manier van leven doet schade aan je leven en welzijn.
Het zijn deze kwalen en pijnen die als het ware roepen: “Hoor me, voel, en neem ons serieus!”
Je wilt zo graag gepassioneerd en geïnspireerd leven, en liefdevol zijn, maar accepteer dan ook wat we te zeggen hebben, én durf dan los te laten
Je wilt zo graag gepassioneerd en geïnspireerd leven, en liefdevol zijn, maar accepteer dan ook wat we te zeggen hebben, én durf dan los te laten
Het is een teken van moed als personen bereid zijn om ‘naar binnen te gaan’ en problemen onder ogen te zien.
Problemen die mede het gevolg zijn van de spanningen die zich in een lichaam kunnen manifesteren.
Problemen die mede het gevolg zijn van de spanningen die zich in een lichaam kunnen manifesteren.
Als er een nieuwe cliënt in mijn praktijk komt, vraag ik hem te gaan staan en om naar binnen te gaan, mijn vraag is:
Waar zijn de plekken in je lichaam die pijn doen, zich spannen, en strak staan?
Het lichaam is immers een prachtige graadmeter van onze spanningen en weerspiegelt de conditioneringen die we vooral in onze vroege jeugd opgelopen hebben en meedragen naar de volwassenheid. Spanningen, die zelfs teruggaan tot de geboorte of daarvoor. Ook een ongeboren kind reageert met inkrimping van zijn cellen bij energieën van afwijzing, ruzie en conflicten.
Op een gegeven moment worden dit conditioneringen die de fysieke manifestaties zijn van overlevingsstrategieën, die zich ook uit in onze manier van denken en voelen.
Zelf ons neurologisch patroon en zijn elektrische circuits, zijn zo geschakeld dat we daarmee onze overleving in stand kunnen houden.
De bekende film “What the bleep do we know” geeft heel aardige voorbeelden van gewenning aan verslavende gewoontes en overtuigingen.
Waar zijn de plekken in je lichaam die pijn doen, zich spannen, en strak staan?
Het lichaam is immers een prachtige graadmeter van onze spanningen en weerspiegelt de conditioneringen die we vooral in onze vroege jeugd opgelopen hebben en meedragen naar de volwassenheid. Spanningen, die zelfs teruggaan tot de geboorte of daarvoor. Ook een ongeboren kind reageert met inkrimping van zijn cellen bij energieën van afwijzing, ruzie en conflicten.
Op een gegeven moment worden dit conditioneringen die de fysieke manifestaties zijn van overlevingsstrategieën, die zich ook uit in onze manier van denken en voelen.
Zelf ons neurologisch patroon en zijn elektrische circuits, zijn zo geschakeld dat we daarmee onze overleving in stand kunnen houden.
De bekende film “What the bleep do we know” geeft heel aardige voorbeelden van gewenning aan verslavende gewoontes en overtuigingen.
Vervolgens vraag ik de cliënt aandacht te geven aan een voor hem belangrijke spanning- of pijnplek.
Een veelgehoorde reactie van zo’n spanningsplek is: “Als ik de spanning loslaat dan wordt je afgewezen, dat is gevaarlijk!
Een veelgehoorde reactie van zo’n spanningsplek is: “Als ik de spanning loslaat dan wordt je afgewezen, dat is gevaarlijk!
De volgende vraag die ik stel aan de spanningsplek is: “Wat zou er dan gebeuren als de persoon in kwestie wordt afgewezen?”
Dan laten de mensen hem vallen, hem in de steek of willen ze hem niet meer zien!
Dan laten de mensen hem vallen, hem in de steek of willen ze hem niet meer zien!
Doorvragend komen we meestal uit bij de angst voor de dood. De spanning die vaak in stand wordt gehouden en structureel is geworden, moet de LEVENSENERGIE vasthouden, die zich niet kan en kon uiten in beweeglijkheid, spontaniteit, speelsheid en nieuwsgierigheid, kortom: LEVEN!!
Dit uit zich niet alleen in de fysieke vorm, maar natuurlijk ook in de mentale en gevoelsmatige zin. Als een opgroeiend kind overmatig onderhevig is aan allerlei geboden en verboden omdat het al snel als lastig ervaren wordt en ‘niet als van waarde’ wordt gezien, dan bestaat het gevaar dat het kind in zich in zichzelf terugtrekt en verdooft ten behoeve van zijn zelfbehoud!
Het trekt als het ware blokkades op om de pijn te verzachten. Ook gaat het zich richten op gewenst gedrag van zij die machtiger zijn (de opvoeders) en leert door hun eigen beperkte “geblokkeerde” bril kijken. Hij gaat zijn gevoel van waarde niet ontlenen aan zichzelf, maar aan opvattingen van de buitenwereld.
Kortom, als een kind een onvoldoende dragende en liefdevolle omgeving ervaart, gaat dit ten koste van ‘een levend contact met de aarde’.
De levensenergie kan dan niet meer vrijelijk vanuit de aarde door zijn lichaam stromen, omdat enkels, knieën en bekkenbodem, enzovoorts min of meer geblokkeerd raken. De energie gaat dan voornamelijk in het hoofd zitten. Mede daardoor krijgt het bewustzijn filters of sluiers, die een beperkt beeld of zelfs een dogmatisch beeld van de werkelijkheid geven, in overeenstemming met het eveneens beperkte zelfbeeld. Het resulteert in een lichaam” denken” in plaats van in een lichaam “leven”.
Dit is een collectief gebeuren, omdat ons opvoedingspatroon vanouds niet kindvriendelijk is. De polariteit volwassene –kind, net als polariteiten als man – vrouw, geest – lichaam, hemel – aarde, zijn ongelijkwaardig aan elkaar. Het kind is niet gelijkwaardig aan de volwassene, net zoals de man belangrijker is dan de vrouw, de hemel beter dan de aarde en de geest belangrijker dan het lichaam. Opgevoed in deze ongelijkwaardigheden geeft dit de aanleiding tot veel bevooroordeelde normen en opvattingen, die onderdrukkend, uitbuitend en exploiterend werken in denken, voelen en handelen. Dit alles is een energie die deel geworden is van het collectieve onderbewuste van de wereld waarin wij leven.
Een gebrek aan liefdevol contact met de aarde, kinderen, vrouwen en met het eigen lichaam, dat als een gebruiksvoorwerp wordt opgejaagd als ware het een cultuurerfgoed, dat in het nieuwe Watermantijdperk om transformatie schreeuwt om het tij van vernietiging te keren.
Het trekt als het ware blokkades op om de pijn te verzachten. Ook gaat het zich richten op gewenst gedrag van zij die machtiger zijn (de opvoeders) en leert door hun eigen beperkte “geblokkeerde” bril kijken. Hij gaat zijn gevoel van waarde niet ontlenen aan zichzelf, maar aan opvattingen van de buitenwereld.
Kortom, als een kind een onvoldoende dragende en liefdevolle omgeving ervaart, gaat dit ten koste van ‘een levend contact met de aarde’.
De levensenergie kan dan niet meer vrijelijk vanuit de aarde door zijn lichaam stromen, omdat enkels, knieën en bekkenbodem, enzovoorts min of meer geblokkeerd raken. De energie gaat dan voornamelijk in het hoofd zitten. Mede daardoor krijgt het bewustzijn filters of sluiers, die een beperkt beeld of zelfs een dogmatisch beeld van de werkelijkheid geven, in overeenstemming met het eveneens beperkte zelfbeeld. Het resulteert in een lichaam” denken” in plaats van in een lichaam “leven”.
Dit is een collectief gebeuren, omdat ons opvoedingspatroon vanouds niet kindvriendelijk is. De polariteit volwassene –kind, net als polariteiten als man – vrouw, geest – lichaam, hemel – aarde, zijn ongelijkwaardig aan elkaar. Het kind is niet gelijkwaardig aan de volwassene, net zoals de man belangrijker is dan de vrouw, de hemel beter dan de aarde en de geest belangrijker dan het lichaam. Opgevoed in deze ongelijkwaardigheden geeft dit de aanleiding tot veel bevooroordeelde normen en opvattingen, die onderdrukkend, uitbuitend en exploiterend werken in denken, voelen en handelen. Dit alles is een energie die deel geworden is van het collectieve onderbewuste van de wereld waarin wij leven.
Een gebrek aan liefdevol contact met de aarde, kinderen, vrouwen en met het eigen lichaam, dat als een gebruiksvoorwerp wordt opgejaagd als ware het een cultuurerfgoed, dat in het nieuwe Watermantijdperk om transformatie schreeuwt om het tij van vernietiging te keren.
Met Moeder Aarde is al het vrouwelijke verguisd, en daarmee zodanig object van exploitatie geworden dat we wereldwijd in een grote crisis verkeren, maar daardoor ook met kansen hebben voor transformatie.
Gelukkig zien we nu aan het begin van het Watermantijdperk dat de aarde in toenemende mate ook gezien wordt als een levend geheel; essentieel voor het leven op aarde).
Gelukkig zien we nu aan het begin van het Watermantijdperk dat de aarde in toenemende mate ook gezien wordt als een levend geheel; essentieel voor het leven op aarde).
Is er nog tijd om het tij te keren?
Dezelfde vraag wordt gesteld in het boek “Worden wij wakker” van Marcel Messing.
Hij noemt als gevaar een eenzijdig technologische ontwikkeling, die steeds verder gaat naar een toenemende controle van de individuele burger onder het mom van veiligheid en bestrijding van terrorisme.
Ook de ideologie van ‘het marktmechanisme’ waarbij steeds omvangrijker multinationals ontstaan, maakt de werknemer kwetsbaarder en een pion van de markt.
In het klein zien we in ons land de marktwerking bij zorginstellingen en andere vormen van dienstverlening, waarbij arbeiders, verpleegkundigen enzovoorts zich in toenemende mate gemanipuleerd voelen als een onbetekenend radertje in een groot bureaucratisch netwerk.
De vervuiling van de lucht, opwarming van de aarde, het leegvissen van de oceanen en het massaal kappen van bomen is het teken van verregaande exploitatie van de aarde!
Een geweldige chaos wordt daardoor opgeroepen en is een teken van crisis en van een tijd die zijn tijd gehad heeft.
Moeder Aarde protesteert niet alleen via aardbevingen, overstromingen en wervelstormen maar uiteindelijk ook tegen de mensen die haar bewonen.
Veel mensen ervaren, opgejaagd door de stress, dat het genoeg is geweest en vragen om zingeving en zoeken een nieuwe samenhang in hun privé- en sociale leven om de anonimiteit in hun leven te doorbreken.
Kortom: er is verzet tegen een vergiftigingsproces op vele vlakken waardoor mensen zich ofwel grijzer en fatalistisch gaan voelen, of in opstand komen als gevolg van de crisis in hun leven.
Uiteindelijk komt toch de confrontatie met hun eigen binnenwereld en met de blokkades in hun lichaam, die het gevolg zijn van traditionele opvoedingsmethodes zoals eerder beschreven. Omdat we vaak te lang wachten om deze confrontatie uit de weg gaan, resulteert dit veelal in de een of andere vorm van ziekte tot zelfs de mogelijkheid van een ongeluk.
Dezelfde vraag wordt gesteld in het boek “Worden wij wakker” van Marcel Messing.
Hij noemt als gevaar een eenzijdig technologische ontwikkeling, die steeds verder gaat naar een toenemende controle van de individuele burger onder het mom van veiligheid en bestrijding van terrorisme.
Ook de ideologie van ‘het marktmechanisme’ waarbij steeds omvangrijker multinationals ontstaan, maakt de werknemer kwetsbaarder en een pion van de markt.
In het klein zien we in ons land de marktwerking bij zorginstellingen en andere vormen van dienstverlening, waarbij arbeiders, verpleegkundigen enzovoorts zich in toenemende mate gemanipuleerd voelen als een onbetekenend radertje in een groot bureaucratisch netwerk.
De vervuiling van de lucht, opwarming van de aarde, het leegvissen van de oceanen en het massaal kappen van bomen is het teken van verregaande exploitatie van de aarde!
Een geweldige chaos wordt daardoor opgeroepen en is een teken van crisis en van een tijd die zijn tijd gehad heeft.
Moeder Aarde protesteert niet alleen via aardbevingen, overstromingen en wervelstormen maar uiteindelijk ook tegen de mensen die haar bewonen.
Veel mensen ervaren, opgejaagd door de stress, dat het genoeg is geweest en vragen om zingeving en zoeken een nieuwe samenhang in hun privé- en sociale leven om de anonimiteit in hun leven te doorbreken.
Kortom: er is verzet tegen een vergiftigingsproces op vele vlakken waardoor mensen zich ofwel grijzer en fatalistisch gaan voelen, of in opstand komen als gevolg van de crisis in hun leven.
Uiteindelijk komt toch de confrontatie met hun eigen binnenwereld en met de blokkades in hun lichaam, die het gevolg zijn van traditionele opvoedingsmethodes zoals eerder beschreven. Omdat we vaak te lang wachten om deze confrontatie uit de weg gaan, resulteert dit veelal in de een of andere vorm van ziekte tot zelfs de mogelijkheid van een ongeluk.
De oude mens, de oude tijd en de oude maatschappij zijn in een crisis,
die angst voor het nieuwe, het onbestemde, en uiteindelijk de angst voor de dood, met zich meebrengt.
die angst voor het nieuwe, het onbestemde, en uiteindelijk de angst voor de dood, met zich meebrengt.
Er is hoop voor een nieuwe aarde, de nieuwe mens en de nieuwe tijd, mits we de tak van alle oude overtuigingen kunnen loslaten.
Dit betekent confrontatie met de onderdrukte stukken van onszelf, maar ook in een samenleving, die georganiseerd is en gefragmentariseerd als gevolg van ongelijkwaardigheid in de hierboven genoemde polariteiten. Economie, scholing, relaties tussen mensen en de relatie van de mens met zichzelf, staan voor een noodzakelijke transformatie, waardoor creatieve en sprankelende energie vrij kan komen en er ruimte ontstaat voor een nieuw en meer vredevol bewustzijn.
Zowel in het klein als in het groot gaat dit gepaard met herkenning en acceptatie van onderdrukkende en manipulerende processen waar we in het verleden zo aan gewend zijn geraakt.
Dit betekent confrontatie met de onderdrukte stukken van onszelf, maar ook in een samenleving, die georganiseerd is en gefragmentariseerd als gevolg van ongelijkwaardigheid in de hierboven genoemde polariteiten. Economie, scholing, relaties tussen mensen en de relatie van de mens met zichzelf, staan voor een noodzakelijke transformatie, waardoor creatieve en sprankelende energie vrij kan komen en er ruimte ontstaat voor een nieuw en meer vredevol bewustzijn.
Zowel in het klein als in het groot gaat dit gepaard met herkenning en acceptatie van onderdrukkende en manipulerende processen waar we in het verleden zo aan gewend zijn geraakt.
Dit vraagt om een bereidheid om naar jongeren te luisteren die niet zo gehinderd zijn door historische blokkades en vaak meer blijk geven van meer inzicht.
En in het algemeen naar die mensen die zich willen laten inspireren door liefdevolle en mededogende impulsen en van rups tot vlinder zijn geworden en durven… loslaten!
Dit betekent, dat we alles wat we zijn ten diepste belichamen, en de prachtige energieën van het mannelijke en het vrouwelijke in ons binnenste durven te ervaren.
Ook al is dit een klein deel van de mensheid, dan kan dit een positieve omslag geven binnen het collectief onbewuste waardoor de evolutie naar een meer vredevoller wereld kan plaats vinden.
En in het algemeen naar die mensen die zich willen laten inspireren door liefdevolle en mededogende impulsen en van rups tot vlinder zijn geworden en durven… loslaten!
Dit betekent, dat we alles wat we zijn ten diepste belichamen, en de prachtige energieën van het mannelijke en het vrouwelijke in ons binnenste durven te ervaren.
Ook al is dit een klein deel van de mensheid, dan kan dit een positieve omslag geven binnen het collectief onbewuste waardoor de evolutie naar een meer vredevoller wereld kan plaats vinden.
Wordt vervolgd.
Pieter Ardon geeft regelmatig lezingen over deze en aanverwante onderwerpen. Hij heeft een praktijk in zijnsgeoriënteerde therapie en emotioneel lichaamswerk en geeft ‘movements’ met als titel ”Be the song of your Soul”.
E-mailadres: pieter.j.ardon@gmail.com
Tel: 0575-567576